Observer flights.

Hallo allemaal! Weer een nieuw verhaal over mijn observer flights paar weekjes geleden.
Heb ook weer even wat mooie foto's ge-upload. 

Veel lees en kijk plezier weer!

Dag 1:
De wekker ging vroeg voor deze jongenman. Om half drie in de nacht stond ik op en om drie uur in de nacht werd ik door transport opgehaald. In het busje zaten een stewardess en een copiloot. We reden naar het vliegveld Soekarno-Hatta. Daar gingen wij ons melden in flops (flight operations). Ik kreeg daar mijn schema voor de komende vier dagen en een ticket voor extra crew naar Makassar. Onze vlucht vertrok om 5 uur in de ochtend en het was twee uur vliegen naar Makassar.

Wat info over Makassar:
Makassar is de hoofdstad van de provincie Zuid-Celebes (Sulawesi Selatan) op het eiland Celebes. Ook was het de naam van een gouvernement van de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC), en daarna, onder Nederlands overheidsbewind, van een afdeling, in het zuidoosten van Celebes. De stad kreeg in 1971, in de tijd van president Soeharto, de naam Ujung Pandang, maar werd onder president Bacharuddin Jusuf Habibie in 1999 weer Makassar. Met ruim 1 miljoen inwoners is Makassar een van de grootste steden van Indonesië.

Toen wij aankwamen in Makassar hebben we ons weer gemeld in de flops. Alles lag al voor ons klaar ter voorbereiding van de vlucht. Het weer, notams, flightplanning etc. Ik heb mijn voorgesteld aan mijn crew. De gezagsvoerder woonde in Surabaya. Werkt bij Merpati sinds 1992 en heeft gevlogen op een CASA CN235 en MA60. Voorheen vloog hij bij de luchtmacht en heeft onder andere 1000 uur F16 gevlogen. Mijn copiloot woont bij mij in de buurt en komt uit India. Hij werkt net anderhalf jaar bij Merpati en heeft ongeveer 600 uur gevlogen op de MA60. Onze flight attendents woonden ook in Jakarta. De oudste werkt al acht jaar in Merpati en de jongste werkte er al vijf jaar.
Verder gaat er een maintenance engineer mee aan boord als je op vliegvelden vliegt waar ze geen onderhoudsfaciliteiten hebben. Onze engineer werkte in Merpati sinds 1998 geloof ik. Hij is bevoegd onderhoud te doen aan Boeing en MA60. Voorheen heeft hij gesleuteld aan de Fokker 100 waarmee Merpati een tijd gevlogen heeft.

En toen begon het echte werk. Snel naar ons vliegtuig toe om de voorbereiding te doen voor de vlucht. De captain deed de walkaround en ik ging met mijn collega copiloot naar binnen om de voorbereiding te doen in de cockpit. Het werk wat ik mocht doen is alle papierwerk invullen om daarmee bekend te worden. Zo is er genoeg routine werk voor aanvang van de vlucht. Cockpit preperation, navigatie en communicatie set-up bijvoorbeeld. Het mooie van ons vak is dat geen vlucht hetzelfde is. Er zijn factoren die ons dagelijks beïnvloeden zoals bijvoorbeeld het weer, status van vliegtuig, status van vliegveld en lengte van de baan.

De eerste vlucht was van Makassar naar Bau Bau. Dit is de hoofdstad van het eiland Buton gelegen in Sulawesi. Er wonen in deze stad ongeveer 140.000 mensen. Het was ongeveer een uurtje vliegen. De landing was erg spectaculair aangezien de baan vrij kort was. Vervolgens hadden wij een omdraaitijd van 30 min. Dus alle passagiers eruit, wij weer voorbereiding doen op vlucht terug naar Makassar. Vervolgens passagiers er weer in, motoren aan en wegwezen.
Eigenlijk ziet de operatie er dus zo uit van wat wij vliegen. Korte vluchten, veel starts en landingen en veel vluchten op een dag.

Op de eerste dag hebben wij 4 vluchten gemaakt: Makassar - Bau Bau, Bau Bau - Makassar, Makassar - Maumere, Maumere - Kupang. Langste vlucht was van Makassar naar Maumere van 1:28 h. Maumere ligt overigens op het eiland Flores waar de opa van mijn huisgenoot Christopher vandaan komt.

Bijzonderheden:
Op de vlucht van Makassar - Bau Bau, stond er iemand aan het einde van de baan met een motor midden op de baan toen wij landde. Daarnaast heb ik in Maumere moeten lachen om iemand met een nasi kar die pal langs de baan stond. Mc drive is er niks bij, gewoon de nasi drive hier op de baan. Zo maak je weer eens wat mee in de jungle.

Na het vliegen direct met transport naar het hotel om uit te rusten en vroeg naar bed want de wekken ging om 4:30 h in de morgen.

Dag 2:
De wekker ging vroeg en dus snel douchen en naar het ontbijt. Het ontbijt is super goed in elk hotel waar we overnachten want ze hebben overal brood! Eigenlijk is het eten voor ons echt super geregeld bij de maatschappij. We krijgen maaltijden in de cockpit tijdens het vliegen en in de avond haalt het cabine personeel eten voor ons of we gaan uit eten met de bemanning.
Vandaag hadden wij het druk want we hadden 7 vluchten voor de boeg. Namelijk de volgende:
Kupang - Rutang, Rutang - Kupang, Kupang - Ende, Ende - Kupang, Kupang - Alor, Alor - Maumere, Maumere - Kupang. De plaatsen Rutang, Ende en Maumere liggen op het eiland Flores. Alor is een eiland en ligt ten oosten van Flores op 60 km aftand van West Timor.

Bijzonderheden:
Op de vlucht Kupang - Rutang moesten wij uitwijken terug naar Kupang i.v.m. het weer. Rutang airport is gelegen aan de voet van bergen van 7800 ft en 7100 ft (2377m en 2164m) en daar kun je alleen visueel landen. De bewolking zat op 9000 ft (2743m) dus konden wij niet zakken. Dat krijg je soms in de jungle als je visual approaches moet maken op kleine vliegveldjes. We hebben een kwartier rondjes gedraaid om een gat in de bewolking te vinden maar moeder natuur liet ons niet toe.

Dag 3:
Ook weer vroeg op staan om de zelfde tijd, namelijk 4:30h. Vandaag werden mijn vluchten gecancelled doordat het weer te slecht was. We hadden allemaal velden op schema staan waar we visueel moesten landen en waar het weer slecht was. Een andere captain vroeg of ik met zijn crew mee wilde. En uiteraard gaan we mee want daarvoor zijn we hier, vliegen! De crew bestond uit twee captains en twee flight attendants. Vandaag hadden wij 4 vluchten op schema staan, namelijk: Kupang - Maumere, Maumere - Makassar, Makassar - Maumere, Maumere - Kupang.

Leuke dag gehad met de twee bazen aan boord. Captains waren zeer relaxed en legden van allerlei dingen uit. Zowel over het vliegen, het vliegtuig als over het land Indonesië of over dingen die ze kenden van Nederland. Zo was een van de heren in Keukenhof geweest afgelopen jaar. Verder was er wat mis gegaan met de crewmaaltijden, die kwamen niet. Op een gegeven moment kwam de ene captain kruipende de cockpit uit over de vloer door de hele cabine heen. Ik heb honger ik ga dood en kan niet vliegen...zei hij, geef mij eten alsjeblieft haha prachtig. Hoop lol gehad met de twee bazen aan boord. Maar uiteindelijk hebben we toch onze maaltijden gekregen want meneer werd chagrijnig. En dan merk je wel wie de baas is aan boord :p ROMEO DELTA oftewel: Regel Dat!!

Dag 4:
Vandaag was het de laatste dag van mijn observer schedule. Vandaag hadden wij maar twee vluchtjes, namelijk: Kupang - Waingapu, Waingapu - Denpasar.

Waingapu:
Waingapu op het Indonesische eiland Soemba is de administratieve hoofdstad van het regentschap Oost-Soemba en heeft naar schatting 10.000 inwoners. De stad is daarmee de grootste van het eiland. Waingapu was vroeger het centrum van de slaven-, textiel- en sandelhouthandel op Soemba en later zetelde er het Nederlands bestuur.

Het mooie aan Soemba eiland vond ik het landschap. Het eiland heeft niet zo grof landschap zoals ik eerder gezien heb van de vulkanische eilanden hier. Heel veel groen en heel veel bos. Het schijnt dat op dit eiland veel verschillende soorten vogels voorkomt. Onze vogel was toch wel de grootste die op het eiland te vinden was. Ik geloof dat alleen Merpati op dit vliegveld vliegt.

Daarna hadden wij de vlucht van Wainapu naar Denpasar. Dus op naar Bali om het vliegtuig over te dragen aan de volgende bemanning. Het was prachtig weer op Bali en na een mooi approach te hebben gemaakt over de zee waren wij aangekomen op het Ngurah Rai International Airport. De luchthaven is na Jakarta's Soekarno-Hatta de tweede belangrijkste luchthaven van Indonesië. De luchthaven heeft 1 start- en landingsbaan met een lengte van 2984 m. Deze baan is in 1992 verlengd vanaf 2.700 meter; tegelijkertijd werd een nieuwe aankomst- en vertrekhal gebouwd. Het vliegveld bestaat sinds 1931. De luchthaven is vernoemd naar de Balinese verzetsstrijder Gusti Ngurah Rai die in 1946 in de strijd tegen de Nederlanders is gesneuveld.

Het zat erop na vier dagen meedraaien met een schema voor mij. We moesten na de vlucht 5 uur wachten op onze vlucht naar Jakarta. We zijn met de crew naar het hotel gegaan in Kuta. Daar heb ik even gedoucht en lekker uitgerust op mijn kamer. Na ongeveer een uurtje belde mijn collega copiloot mij om te vragen of ik met hem mee wilde naar het strand. Dus we hebben lekker gechilled aan het strand van Kuta. Na twee uurtjes aan het strand geweest te zijn gingen wij al weer terug naar ons hotel om onze vlucht te halen richting Jakarta.

Toen wij aankwamen in Jakarta hebben wij afscheid genomen van de crew en ben ik door transport weer naar mijn appartement gebracht. Het was een zeer leuke en leerzame observatie schema voor mij. Ik heb totaal 19 uur en 8 min gevlogen en 15 starts en landingen gemaakt in deze vier dagen. Een ding is zeker, door het vliegen in Indonesië en de operatie van Merpati Nusantara Airlines zal mijn vliegervaring weer toenemen.

Momenteel wacht ik tot ik een Line Training Captain krijg toegewezen. Het probleem binnen de maatschappij is dat er maar 12 Line Training Captains zijn voor de MA60. Maar er worden nieuwe al in tussentijd opgeleid, dus zal het voor mij niet lang meer duren voordat we beginnen met het echte werk!

Volgende verhaal zal gaan over de verhuizing die er aan staat te komen. We hebben inmiddels een mooi huis gevonden net buiten de stad!

Vanuit Jakarta zeg ik: Sampai Jumpa Lagi!

Jannes

1 reactie | reageer

Base Training Kupang!

Hallo allemaal,

Het was 4:00 uur in de morgen toen mijn wekker ging. Even snel douchen en mezelf in mijn uniform hijsen. Daarna een broodje gegeten met een kop koffie. Snel naar beneden want om 5:00 uur werd ik opgehaald door transport. De chauffeur wist niet hoe hij bij mijn lobby moest komen van mijn appartement. Dus het duurde een half uur voordat hij er was. In de auto zat de gezagvoerder die ons met de Boeing 737 als extra crew ging invliegen naar Kupang. Naast mijzelf gingen er nog ander collega's mee namelijk Berry (Nederlander), Dorijan (Kroaat, waarmee ik simtraining had) en Noriaki (Japanner). Bij binnenkomst op FLOPS (flight operations) kregen wij ons rooster en de ticket naar Kupang.
Wij vlogen met de Boeing als extra bemanning naar Kupang. De reden is dat de MA-60's niet gestationeerd zijn in Jakarta maar verspreid over Indonesië. Ik weet nog niet hoeveel, wat en waar ze staat maar op Kupang zijn er drie gestationeerd. De vlucht naar Kupang bedroeg drie uur totaal met een tussenstop in Denpasar (Bali). 

Eenmaal aangekomen in Kupang stonden er twee busjes voor ons om ons naar het hotel te brengen. Het hotel waar wij verbleven heet het Ima Hotel. Ik zal elke keer een link toevoegen als ik weer in een nieuw hotel kom trouwens. Zo kunnen jullie zien hoe onze hotels eruit zien. In het hotel hebben we even lekker gerust in de hotelkamer tot het avond eten was en toen gingen wij met de crew uit eten. Na het eten waren de andere jongens: Emiel (Nederlander), Robin (Nederlander), Thibaut (Frans) en Austin (Maleis) terug van hun Base Training. We hebben even bijgekletst en gingen vroeg naar bed want de volgende ochtend moesten wij fit zijn voor onze vlucht. Zoals ik al zei in mijn vorige verhaal, dat we een aantal circuitjes gingen vliegen in het echte vliegtuig. Eindelijk was het zover.

De wekker ging om half negen en om negen uur zaten wij aan het ontbijt.
We gingen met de gehele crew ontbijten. De jongens die klaar waren met vliegen gingen vandaag terug naar Jakarta. Transport naar het vliegveld stond eerst gepland om elf uur. Maar ons vliegtuig was erg vertraagd en kwam om drie uur op Kupang aan. Dus om drie uur stond transport klaar en gingen wij van ons hotel naar het vliegveld. Om vier uur stond onze vlucht gepland. We melden ons in FLOPS en liepen direct door naar ons vliegtuig. Dan stroomt de adrenaline door je heen. Want jij gaat straks zelf dat apparaat besturen waarvoor wij voor geleerd hebben! Voordat wij instapten kregen wij een hele uitleg over de pre-flight inspectie. Je loopt een rondje om het vliegtuig en bekijkt of er iets met het vliegtuig aan de hand is. Na de pre-flight inspectie gingen wij aan boord van de XIAN MA-60.

Wij vlogen met de PK-MZC voor degene die dat graag weten willen. De PK-MZA, PK-MZB en de PK-MZC zijn de eerste drie MA-60's die Merpati ontvingen. De indeling van de cockpit is iets anders dan de andere elf MA-60's. Verder hebben de eerste drie MA-60's een maximale landingsgewicht van 21.200 kg i.p.v. de elf die een landingsgewicht van 21.600 kg hebben.
We waren aan boord geklommen van ons vliegtuig. We gingen na de polonaise te hebben gelopen in de lege cabine zitten. Het enige wat nog in de cabine lag was een doos met eten en drinken voor de vlucht. Alles was dus goed geregeld.
De eerste die ging vliegen was een gezagsvoerder in opleiding. Deze piloot is eerst copiloot geweest en hij is in training om gezagsvoerder te worden. Toen we zaten na de polonaise werden de motoren meteen opgestart. Daarna de pushback en we gingen taxiën naar het begin van de baan. De start is best spectaculair van de MA-60. Dit omdat de de versnelling vanuit stilstand vrij hoog is. In een mum van tijd zaten we in de lucht. We hebben een aantal circuits gevlogen en toen wisselden wij af. 
De volgorde was: Noriaki, Berry, Dorijan last but not least deze generaal.
Na een hoop rondjes en starts en landingen te hebben gemaakt was ik aan de beurt. Ik ging zitten en de captain zei: You have control, waarop ik antwoorde: I have control! En dat eerste zinnetje zal ik nooit meer vergeten. Ik vloog voor het eerst in een beest van een vliegtuig.
Met een snelheid van 160 knopen (296 km/h) vloog ik op een hoogte van 1000ft (ong. 300m) langs de kust van Kupang. Een geweldig uitzicht had ik niet meer want het was inmiddels donker. Ik heb een aantal starts en landingen gemaakt en na de laatste landing gingen wij terug naar de parking position. Aangezien ik nog in de rechter stoel zat mocht ik het vliegtuig afsluiten en de checklisten afwerken. Het was een korte maar geweldige ervaring om het vliegtuig zelf te mogen besturen. En het mooiste is dat ik straks niks anders doe.

Na de vlucht zijn we met de hele crew weer wat gaan eten bij een restaurantje. Daarna zijn we weer teruggegaan naar ons hotel. Eenmaal in ons hotel aangekomen was er een reden voor een klein feestje. Hier hoort natuurlijk ook een klein biertje bij om op onze overwinning te toosten. Dus weer een stapje in de richting van het echte werk! De volgende dag zijn we teruggevlogen naar Jakarta met Batavia Airlines (die momenteel failliet is).
Onze eigen vliegtuigen waren volgeboekt en betalende passagiers gaat uiteraard voor de werknemer.

Eenmaal aangekomen in Jakarta stond er een transport auto klaar voor ons. Ze hebben ons bij kantoor afgezet omdat wij de papieren van de vlucht moesten inleveren. Deze papieren en ons brevet werden opgestuurd naar de DGCA (Indonesische IVW).
Vervolgens werd de type rating en instrument rating en Multi engine class rating bijgeschreven in ons brevet. Dit bijschrijven heeft een maand geduurd. Door weer een maand wachten was ik niet echt gemotiveerd om weer wat te schrijven voor mijn blog. De motivatie is nu weder gekeerd aangezien ik vannacht om 3:00 uur (21:00 NL tijd) transport heb naar Soekarno Hatta. Mijn schema is dus a.s. maandag t/m donderdag vliegen in Kupang op de observatie stoel. Ik vlieg dan niet zelf maar kijk mee hoe het er in het echt aan toe gaat. Dus mijn volgende verhaal gaat over het meedraaien met een weekschema. En in mijn geval dus vanaf Kupang.

Ik zeg tot de volgende keer weer vanuit Kupang! 

5 reacties | reageer

Simulator training Surabaya.

Hallo allemaal weer!

Zoals ik al aangaf in mijn vorige bericht, wij waren eindelijk begonnen met de training in de simulator van de MA60! Deze training wordt gegeven bij Merpati Training Centre (MTC) in Surabaya.

Op 15 november zijn we vertrokken naar Surabaya met Garuda Airlines. Onze groep bestaat uit een Fransoos Thibaut, een Kroaat Dorijan en twee Nederlanders Emiel en ik. Thibaut en Emiel waren een simduo en ik ging met Dorijan trainen. De vlucht verliep volgens schema en we waren op tijd aangekomen op het vliegveld van Surabaya. We hebben ons even gemeld bij FLOPS (Flight operations). Na een tijdje wachten werden we met de crew transport naar ons hotel gebracht. We verbleven in het Merpati hotel namelijk in hotel Elmi. Dit hotel bevindt zich in het centrum van Surabaya waar van alles te beleven was, alleen hadden wij het behoorlijk druk met ons programma en weinig (geen) tijd om de boel te verkennen.

Op mijn verjaardag 16 november 2012 gingen wij beginnen met onze eerste simulator sessie.We hadden pas in de middag pick-up voor onze simsessie dus was er op mijn verjaardag tijd om te zwemmen. Dorijan en ik hadden het hele zwembad voor ons zelf. Na een uurtje zwemmen zijn we naar een grote shopping mall gegaan om daar mijn verjaardagstaart te gaan kopen en te lunchen. Vervolgens weer snel naar het hotel gehaast om ons in ons uniform te hijsen. Alles was klaar voor vertrek. We ontmoette onze training captain, wat een geweldig persoon. Wat grappig aan hem was is dat hij zijn Playstation 3 had meegenomen naar het hotel en tot diep in de nacht zat te gamen. En als je dan vroeg welk spel hij speelde zei hij met een glimlach: Call of Duty.

Eenmaal aangekomen bij MTC ging onze captain eerst de vlucht briefen. Eigenlijk werd elke vlucht van tevoren gebrieft wat wij konden verwachten en waar wij op moeten letten tijdens de vlucht. Na de briefing was er tijd voor mijn verjaardagstaart. Ook onze chief pilot MA60 vloot was in the house met een gezelschap captains. Dus we gingen met zijn allen even koffie drinken en taart eten. Nadat de koffie op was en onze buikjes rond en vol zaten met taart zijn we naar de simulator gegaan.
De simulator is helemaal 1:1 nagemaakt met de cockpit van het echte vliegtuig. Het geheel staat op grote hydraulische poten. Zo kan er namelijk elke vliegbeweging gesimuleerd worden. We gingen de cockpit in en mijn eerste reactie: Jeetje wat een knopjes! Ik weet dat Boeing er veel heeft maar de MA60 is gewoon een vliegende kerstboom. Overal lampjes, knopjes, schermpjes, hendeltjes, schakelaars en klokjes. Terwijl ik rondkeek door de cockpit hoorde ik Jingle Bells in mijn hoofd afspelen. Alleen zal ik straks geen HO HO HO roepen maar IDENTIFIED, ENGINE FIRE NR 1!! Aangezien wij copiloot zijn wordt er gevlogen vanuit de rechter stoel. Dus voer je de taken op de grond uit van een first officer en in de lucht die van de pilot flying. De andere persoon zal links zitten en captain taken uitvoeren op de grond en tijdens het vliegen is degene pilot monitoring. We namen plaats in de mooie stoelen van de MA60 die bekleed is met schapenvacht. Nu zal iedereen wel denken, waarom zijn die stoelen in de cockpit bekleed met schapenvacht? Ik zal dit even uitleggen want er zit een theorie achter deze keuze. Naarmate de cabinedruk afneemt zetten de gassen in je lichaam uit. Dit kan leiden tot een vaak onprettig gevoel in de onderbuik dat na het lozen van die gassen zal verdwijnen. Om er voor te zorgen dat deze gassen niet tot overlast zijn van de collega is dit schapenvachtje gekozen; het meeste gas wordt in de vacht opgenomen en zal onopgemerkt blijven. Het overtollige gas zal in dermate geringe hoeveelheden overblijven dat men in ieder geval op zijn plaats in de cockpit kan blijven zitten en de vliegveiligheid niet in gevaar zal komen.

Maar het ging eindelijk beginnen, vliegen in de simulator van de Xian MA-60!! We volgen een syllabus die opgebouwd is uit verschillende vliegoefeningen. Te beginnen met de eerste les die vrij normaal begon als een normale vlucht met circuit training zonder mankementen. De tweede les kregen wij al een aantal failures zoals hot start, fail to start, flaps fail, hydraulic pressure below limit en nog veel meer. In les 6 hadden wij een LOFT vlucht, betekend Line Orientation Flight Training. We vlogen een route van Surabaya naar Bali, zoals we dat straks ook gaan doen. Onderweg kregen wij een engine fire en moesten de drift down procedure uitvoeren. En dan vervolgens de nadering over het water heen, ik denk dat we straks fantastische vliegmomenten gaan meemaken. Ik moet zeggen nu ik terug kijk naar de gehele training dat er zeer professioneel getraind werd zoals er bij een Europese maatschappij getraind wordt. De standaard lag daardoor ook vrij hoog, om eerlijk te zijn had ik dit niet verwacht in Indonesië. Ik wil niet zeggen dat ik ervan uitging dat het bagger zou zijn, maar wel dat de standaard beneden Europese standaard zou liggen. En gelukkig is dit niet zo, in ieder geval tijdens de training niet. Of het in de praktijk ook zo is, ik hoop dat we daar gauw achter gaan komen.

Totaal hebben wij 9 simlessen gehad en inclusief het examen 10 sessies. Dus vrij intensief allemaal in twee weken want ik heb maar 20 uur pilot flying gemaakt in de sim. Totaal dus 40 uur, omdat je er ook nog 20 uur (pilot monitoring) naast zit als je wisselt van student. Ik moet zeggen dat ik een goeie collega heb gehad tijdens mijn simulator training. Onze Kroaat Dorijan kan ook zeer goed vliegen en heeft een goede vooropleiding gehad net als ons.

Onze simcheck hebben wij gedaan op 28 november. We deden examen en er was een inspecteur van de DGCA (Indonesische IVW) die ons examen beoordeelde samen met twee captains. De ene captain was onze training captain en de andere was captain Scott die een check captain is voor Merpati. Hij was blij te zien hoe wij het vliegtuig bestuurde en alle procedures toepasten. We hebben allemaal onze check gehaald, maar intensief was hij wel. Captain Scott vertelde dat we er nog lang niet waren. Eigenlijk zul je nu door moeten studeren in de kennis van het vliegtuig en alle procedures zul je moeten blijven beheersen. En dan het leukste, namelijk alles toe gaan passen in de praktijk.

Ik kijk terug op een zeer geslaagde en leerzame simulator training. Dit heeft mede te danken door onze geweldige training captain. Captain Lutfi werkt al jaren bij Merpati. Hij heeft zijn vliegopleiding in Amerika gedaan. Daarna is hij op zijn 18e levensjaar (Europese minimum = 21 jaar) copiloot geworden op de B737 bij Merpati. Op zijn 28e levensjaar werd hij gezagvoerder en instructeur. Momenteel is hij 36 jaar en geniet van zijn baan bij de maatschappij. Hij heeft super veel humor en we hebben veel met hem gelachen. Maar tijdens de training was hij erg streng en legde hij de lat erg hoog. Ik ben blij dat wij zo'n goede instructeur hadden tijdens onze training.

Nu is het wachten op de base training. We gaan dan 6 starts en landingen maken met het echte vliegtuig. Hoogst waarschijnlijk gaan wij in Biak vliegen, een vliegveld in Papua. Het lijkt me geweldig om eindelijk eens te mogen beginnen. Maar het zal me niks verbazen als wij weer een maandje moeten wachten. Naja kunnen we weer even genieten van de overwinning en lekker alles bijhouden.
Voor dit moment weer genoeg op de praatstoel gezeten. Ik ga nu even lekker genieten van mijn vrije tijd en wie weet zit ik straks dan eindelijk in de linker stoel op 25.000 voet hoogte.

Groetjes uit Indonesië,

Jannes

4 reacties | reageer

CPL training voor omzetten van ons brevet naar een Indonesisch brevet.

Hallo allemaal!

Hier zijn wij eindelijk weer met een nieuw verhaal.

Het was maandag 9 juli 2012 en de wekker ging vroeg, want Jannes gaat de lucht weer in.
Al heel vroeg in de morgen hebben wij de taxi genomen naar het kantoor van Merpati.
Sandra is nog een paar dagen in Indonesië. Ik heb haar meegenomen naar kantoor om te vragen of ze mee mocht naar het vliegveld. Gelukkig mocht ze mee in de crewbus van Merpati. Het was een uur rijden vanaf het kantoor naar het vliegveld Budiarto Airport. De locatie van Budiartp Airport is ten westen van Jakarta, net buiten de stad. Onderweg gelachen om een scooter die overbeladen was met helium ballonnen, ik heb er een foto van.
Eenmaal aangekomen op het vliegveld dacht ik dat ik in een filmscene liep. De hooibalen waaiden nog net niet over de runway zeg maar. Na een stukje lopen over de airside van het vliegveld kwamen wij aan bij de operations room van MTC (Merpati Training Centre).
Eenmaal binnen gekomen kwam de koele airco lucht je tegemoet. Dat moet ook wel want ik ben in Nederland van suiker door de regen, hier van chocola door de hitte.
Ik werd gebrieft door captain Zainal, mijn instructeur voor vandaag. Na de briefing heb ik ongeveer 3 uur moeten wachten tot ik aan de beurt was. Ze leiden namelijk zelf ook piloten op. We liepen naar buiten daar stond ze. In de zon te blinken met haar lichtblauwe kleuren, de Cessna 172. Dus een walk-around gedaan en maar eens gekeken of de papieren aan boord waren zoals bewijs van luchtwaardigheid etc.
Ik heb die dag twee uur gevlogen totaal. Het eerste uur hebben we circuits gevlogen, en daarna zijn wij een naar het trainingsgebied gevlogen. Het zicht was slecht dus we moesten op instrumenten vliegen. We hebben wat airwork gedaan waaronder steep turns en wat stalls. Daarna een radial intercept en we zijn weer teruggevlogen naar het veld. Om vier uur zijn we weer vertrokken naar huis.

De volgende dag moest ik weer vliegen. Sandra ging deze dag weer terugvliegen naar Nederland. Aangezien ik niet op tijd zou zijn om haar naar het vliegveld te brengen hebben we afscheid genomen van elkaar in mijn appartement. Eerst heb ik weer een taxi naar kantoor genomen waar de crewbus te wachten stond op ons. Eenmaal aangekomen op het vliegveld werd er eerst weer een briefing gegeven en vervolgens hoefde ik maar een uur te wachten tot ik aan de beurt was. We hebben die dag ook weer twee uur gevlogen. Het leek een beetje op de eerste dag, eerst weer ciruits en daarna wat airwork. We waren om twaalf uur al weer klaar en we gingen op tijd naar huis. De chauffeur heeft mij vlak bij mijn appartement afgezet en ik was gelukkig op tijd om Sandra naar het vliegveld te brengen.

Het was zaterdag 14 juli 2012 en de wekker ging nu echt te vroeg af. Vandaag staat het IFR vliegen gepland. We moeten voor Instrument Rating 1 uur op instrumenten vliegen. Maar dit keer gingen wij naar een ander vliegveld namelijk Halim Airport. Dit vliegveld ligt in de stad, ten zuiden van het centrum. We hebben 1 uur training gehad en de volgende dag hebben we examen gedaan. Gelukkig heeft nu iedereen zijn Indonesische brevet.

Ik tussentijd hebben we eigenlijk niks gedaan qua training. We moesten wachten op simulator training. En aangezien het een poos stil is geweest (geen motivatie door het wachten) kan ik al verklappen dat het weer wat actiever gaat worden op mijn blog. Wij zitten op dit moment in Surabaya voor simulator training. Ik doe samen met een andere Nederlandse collega: Emiel, een franse collega: Thibaut, en een Kroatische collega: Dorijan mijn training. De training zal worden gegeven in de full motion simulator van de MA60. Deze simulator staat in het Merpati Training Centre waar ik mijn selectie gedaan heb in februari dit jaar.

Dit was het weer voor nu en volgende week zal er een update komen van het simmen in Surabaya.

Groetjes,

Jannes

4 reacties | reageer

Deel II reisverslag.

Hallo allemaal,

Hier volgt deel dua van de reis,

Eenmaal aangekomen op Bali stond er een mannetje te wachten op ons, om ons te transporteren naar Legian. Daar hebben we een bungalow geboekt voor 2 nachten. We hebben de eerste dag op Bali aan het zwembad gelegen en hebben we daarna een strandwandeling gemaakt op het strand van Kuta. We kwamen het strand net oplopen waarna er een mannetje naar ons toe kwam om te vragen of wij ‘'Special Mushrooms''  wilde kopen. Ik zei dat ik net champignons genoeg heb gegeten  en zei vriendelijk nee, waarop de man mij marihuana wilde verkopen. De man bleef ons volgen totdat hij het opgaf. Bij Kuta heb je een gigantisch groot strand waar het ook gigantisch druk is. Wij wilde gewoon even wat wandelen maar als je voor zwemmen en zonnen wilt gaan, kun je het beste een verlaten strand ergens elders op Bali opzoeken. Dit is veel leuker dan de stranden met massa's mensen die hier in het water zaten. Overigens zagen we ondanks de rode vlaggen toch weer mensen in zee, Indonesische mensen zijn vast kleurendoof.

De tweede dag op Bali hebben wij een rondreis geboekt over het zuid deel van het eiland. Zo zijn wij eerst naar Nusa Dua gereden waar je allerlei watersport activiteiten had. Aangezien je overal uitgebuit wordt als toerist hebben wij besloten om alleen een reisje met een glasbodem boot naar Turtle Island te boeken. Dus een half uurtje gewacht en we konden met een privé boot de vaartocht doen. Onderweg varende kwamen zagen we allerlei soorten watersport activiteiten. Water skiën, Parasailing achter boot, jetski, en veel andere bootjes.
Op een gegeven moment legde kapitein haak van onze boot, de boot stil om vissen te kijken door de glasbodem. Daarna zijn wij doorgevaren naar Turtle Island waar wij de schildpadden hebben mogen zien. Heel mooi om een beest te zien die wel 300 jaar oud kan worden en dat van dichtbij. Het was een soort opvang voor schildpadden, dus nog niet in het wild gezien. Na uitgekeken te zijn op het eiland proberen ze je nog van allerlei souvenirs aan te smeren tegen een belachelijk hoge prijs. Maar we zijn weer terug gegaan na een drankje te hebben gedronken op het eiland.
Toen we weer aankwamen op Nusa Dua, stond onze chauffeur ons op te wachten om door te gaan naar de volgende toeristische trekpleister. Wij zijn doorgereden naar Uluwatu, want boven een rotsmuur van bijna 100m toren kwam de tempel van Pura Luhur Uluwatu uit. De naam betekent ‘Tempel van de Hoeksteen' en hij stamt uit de 10e eeuw. Het is één van de belangrijkste zeetempels van Bali. We hebben hier bewapend met stokken rond gelopen. Want hier lopen veel makaken apen rond, die redelijk agressief kunnen zijn. Zo zijn hier veel toeristen die waarvan sieraden en mobieltjes etc. afgestolen worden door de apen die daar rondlopen. Maar als je met een stok rond loopt te zwaaien dan respecteren ze je wel. We hebben daar genoten van een adembenemend uitzicht over de Indische Oceaan. We zijn na het bezichtigen van deze tempel weer terug gereden naar onze Bungalow in Legian.

De volgende dag gingen wij per boot naar Nusa Lembongan. Nusa Lembongan is één van de drie eilanden die ten zich Zuidoosten van Bali bevindt. De andere twee eilanden heten Nusa Ceningan en Nusa Penida. Nusa Lembongan is een klein eiland van ongeveer 8 vierkante kilometer en het eiland heeft een lengte van 4 kilometer. Je komt na een uurtje goed (zee-) ziek varen aan op het strand. Dus moet je de koffer boven je hoofd dragen en met blote voeten de oversteek maken over het strand naar de weg. Aangezien de zee ruig was moesten wij eerst even bijkomen van de bootreis. Daarna vroeg ik aan een van de lokale bewoners om een taxi. Die begon mij uit te lachen en vertelde dat er alleen maar brommers op het eiland bevinden. Dus elk een brommer en de koffer tussen het zadel en het stuur, en daar gingen we. Toeter toeter toeter toeter toeter met Jannes op de scooter...  Aangezien wij niks geboekt hadden moesten wij opzoek naar een overnacht gelegenheid. We kwamen aan bij één van de mooiste plekken van het eiland. Wij hebben gelijk een bungalow aan strand geboekt voor drie nachten. Dit was inclusief een dagje brommer huren en een dagje snorkelen. In de avond hebben wij gegeten bij een restaurant met uitzicht op zee. De locatie was, jawel: Mushroom beach...ze hebben wat met die paddenstoelen hier.

De tweede dag op het eiland zijn wij begonnen met een heerlijk ontbijt op het strand onder de palmbomen met een prachtig uitzicht over de zee. We kregen een typisch Bali ontbijtje, namelijk banana pancakes en erna heerlijk fruit en een fruitdrankje. Na het ontbijt hebben we even lekker op het strand gelegen en uitgerust, want het leven is zwaar in Indonesië. Nu we eenmaal uitgerust waren zijn wij wezen snorkelen. We werden per speedboot naar een drijfvlot gebracht in zee. Dus daar de flippers aangetrokken en duikbril en snorkel geïnstalleerd te hebben liepen we als pinguin naar het water en zijn we begonnen met onze snorkel tour. Het water was super rustig en we hebben heel wat mooi koraal en exotische vissen mogen bewonderen. En we hebben Finding Nemo gevonden hoor!, Stop maar met zoeken... We hebben wel 5 van deze clownvisjes gezien tussen het koraal. Het was een prachtige onderwater wereld daar in zee, dus echt een aanrader.

De derde dag zijn wij wezen scooter scheuren over het eiland. Onderweg hebben wij wat tempels bezichtigd, maar na een aantal te hebben gezien, ben je uitgetempeld. De natuur is prachtig op dit eiland en het is ook wat heuvelachtig. Op een moment kwamen wij op een punt waar je uitzicht had over de hele west kant van het eiland. Wij zijn over het hele eiland geweest en er was een brug die je naar het naastgelegen eiland Nusa Ceningan bracht. Dit eiland was een stuk robuuster, want het had meer rotsmuren. We hebben wat gedronken bij een restaurant op een klif. Daarnaast hebben we genoten van het uitzicht overal op het eiland.
De volgende dag hebben wij de boot weer genomen naar het eiland Bali. Op Bali zijn wij nog twee nachten gebleven voordat wij terugvlogen naar Jakarta. Wij hebben de eerste dag lekker uitgerust bij het zwembad.
De tweede dag zijn wij naar de Bali Zoo geweest en hebben we de meest exotische dieren mogen bewonderen. Wij waren VIP bezoekers en we kregen voer om de beesten te voeren, een lopend buffet en mochten we op de foto met drie dieren. We zijn met een bearcat, krokodil en een tijger op de foto geknipt.

Op zaterdag zijn wij weer teruggevlogen naar Jakarta, want maandag moest ik vliegen op de Cessna 172 van Merpati Training Centre voor brevet omzetting. Al met al hebben wij een geweldige vakantie gehad, hebben wij veel gezien en zijn wij goed uitgerust.

Het volgende verhaal heb ik inmiddels ook al af. Dit zal gaan over het vliegen in Indonesië in een Cessna 172.

Voor nu dus weer even genoeg leesvoer voor iedereen.

Bedankt voor het volgen en tot de volgende keer.

Moi eem!

5 reacties | reageer

Twee weeks rondreis deel I.

Hallo allemaal,

Eerst wil ik even vertellen dat deze meneer zich al weer op Nederlands grondgebied bevindt.
Onze maatschappij heeft een simulator gekocht die nog geinstalleerd en gecertificeerd moet worden. Het plan was om naar China te gaan voor deze training, dit wordt nu Surabaya in begin van de maand september. Dus lekker op vakantie in eigen land nu. Ik heb wat mooi weer kunnen meenemen vanuit Jakarta. Dit zit  in mijn koffer. Zo nu en dan haal ik wat van het mooie weer eruit, net als vandaag. Geniet ervan!! 

Maar ook in Nederland moet ik mijn blog weer up to date krijgen voor mijn volgende training, dus heb ik nog een verhaal van mijn twee weekse rondreis door Indo-land. Dus hieronder het eerste deel van de rondreis, aangezien het een best groot verhaal geworden is. De rest van de delen zullen volgen. Veel lees plezier weer allemaal!!

Groetjes Jannes

Mijn twee weeks rondreis door Indonesië samen met Sandra, 26-06-2012 t/m 10-07-2012.

Ik kreeg bezoek in Indonesië van San. Aangezien ze Indonesië al een tijd een prachtig land vindt, en ze mij enorm mist, hebben we samen een klein rondreisje gepland door Indonesië.
Sandra is op dinsdag 26 juni aangekomen in Indonesië.

We zijn natuurlijk in mijn woonomgeving Jakarta begonnen. We hebben de dag erop samen de oude binnenstad Batavia bezocht en op dezelfde dag het nationaal monument (Monas). In de avond hebben wij heerlijk gegeten in Central Park. Dit is een mooi park wat ongeveer op 10 min. afstand van ons appartement bevindt. De volgende dag zijn wij met de taxi naar het station van Jakarta gereden met onze koffers.

We hebben een executive treinticket gekocht voor ongeveer 27 euro van Jakarta naar Jogjakarta een stad in centraal Java. Onze luxe wagon was de laatste van de lange treincombinatie. Met ruime stoelen, airco, tv en bediening hadden we een aardige comfortabele reis naar Jogjakarta. En dat mag ook wel aangezien de reis 8 uur bedraagt. Onderweg tijdens de treinreis zag je het prachtige Javaanse landschap. Zo zagen wij onderweg prachtige rijstvelden, oerwouden, rivieren, vulkanen, dorpjes en steden. We namen in de morgen al de trein om een uur of negen, en we kwamen een uur of vijf in de middag aan.
Eenmaal aangekomen op het station natuurlijk weer allemaal locale mensen die je taxi's en vervoer wilde aansmeren voor dure prijzen. Dus na even zoeken hebben we een taxi genomen naar een op de gok gekozen hotel. Eenmaal aangekomen in het hotel kregen we te horen dat het hotel volgeboekt was en dat we in hoogseizoen verkeerden. Maar het personeel heeft een ander hotel voor ons kunnen boeken. En aangezien alle kamers bezet waren moesten wij voor 50 euro een suite boeken. Dit was na zo'n lange treinreis geen straf, dus in ons nopjes allebij. We hebben gelijk een tour naar de Borobudur tempel geboekt via ons hotel. De volgende morgen zijn wij met een gids en een eigen chauffeur afgereisd naar de tempel.

Halverwege de reis hebben wij geluncht bij een fantastisch goed restaurant met een prachtige tuinen eromheen. Na het eten konden wij nog een zilvermuseum bezichtigen. In dit museum werd alles nog met de hand gemaakt. Als je zag wat voor monnikenwerk de mensen daar deden, kreeg ik al trilhandjes door het kijken wat ze deden. Na het museum zijn we verder gereden in de auto naar de tempel. Even kort informatie over de Borobudur tempel.

De Borobudur:

De Borobudur (Javaans: Barabudhur) is een boeddhistisch heiligdom op 40 km ten noordwesten van Jogjakarta in de provincie Midden-Java, in het centrum van het Indonesische eiland Java. Het is naast de Prambanan en de Kraton in Jogjakarta één van de toeristische trekpleisters van Centraal-Java.
De Borobudur is gelegen bij de Merapi, de meest actieve vulkaan van Indonesië, en is gebouwd in de periode 750 - 850. De naam stamt mogelijk van het Sanskriet "Vihara Buddha Ur", dit betekent vrij vertaald "boeddhistische tempel op de berg".
De Borobudur is opgebouwd als een grote stoepa. De basis van deze stoepa is 123 bij 123 meter. De stoepa heeft negen etages; de onderste zes zijn vierkant, de bovenste drie rond. De etages vertegenwoordigen de boeddhistische kosmos. Op de bovenste etages bevinden zich 72 kleine stoepa's, die gebouwd zijn rondom één grote centrale stoepa. De grote stoepa staat symbool voor het Nirwana.
De kleine stoepa's vertegenwoordigen van onder naar boven de weg die een boeddhist moet afleggen om uiteindelijk in het Nirvanate worden opgenomen. De open gaten in de onderste stoepa's staan op hun punt (de weg is nog onzeker) en in de bovenste stoepa's vlak, horizontaal (de weg is duidelijk, het geloof stevig).
's Ochtends dient de Borobudur nog steeds als gebedsoord. Een pelgrim loopt iedere etage zeven maal rond met de klok mee. In de stoepa's bevinden zich beelden van Boeddha ; wie door de gaten in de stoepa's deze beelden aan kan raken ontvangt, volgens het lokale bijgeloof (niet volgens het boeddhisme), het eeuwige geluk.

's Avonds zijn we weer aangekomen in ons hotel. Alleen moesten we weer verkassen omdat ons hotel geen kamer meer voor ons beschikbaar had. We zijn toen naar een hotel 200m verderop gegaan.

De volgende dag zijn wij naar de Pranbanan tempel gegaan. Dit hebben we zelf geregeld en ik moet zeggen dat het veel beter is om zelf een taxi te pakken en af te reizen naar een tempel. Eenmaal bij de tempel aangekomen konden wij een gids inhuren voor een uurtje voor maar 5 euro. We hadden een fantastische gids die ook een beetje Nederlands kon. Even kort informatie over de Pranbanan tempel.

De Pranbanan tempel:

Prambanan is het grootste Hindoe-Javaanse tempelcomplex in Indonesië. Prambanan betekent: "veel priesters". In de reliëfs worden ze afgebeeld met een lange baard. De Prambanan ligt op Centraal-Java, ongeveer 18 km ten oosten van Jogjakarta, aan de weg naar Solo. De belangrijkste van deze tempels is de Lara Jonggrang, vaak ten onrechte aangeduid als "de Prambanan". De tempels zijn ongeveer 850 n.Chr. gebouwd door onder andere Rakai Pikatan, een Shivaïtische koning uit de tweede Mataram-dynastie. Korte tijd nadat het complex was voltooid, werd het verlaten en begon het te vervallen.
Pas vanaf 1893 werd het plateau van het middencomplex weer uitgegraven. De reconstructie van het complex begon in 1918, en is nog steeds niet gereed. De renovatie van het hoofdgebouw werd pas in 1953 voltooid omdat het bijna onmogelijk is de originele stenen terug te vinden: vaak zijn ze ontvreemd en hergebruikt op verafgelegen plaatsen. Een tempel zal slechts worden herbouwd als 75% van het originele steenwerk beschikbaar is. Mede daardoor is van de meeste kleinere tempeltjes nog steeds niet meer te zien dan de muurtjes van de fundering.
Heden ten dage staat het complex op de Werelderfgoed-lijst van de UNESCO.

Na een lange dag slenteren zijn we terug gegaan naar ons hotel en zijn wij vroeg naar bed gegaan omdat de volgende morgen ons vliegtuig vertrok naar Bali.

Het was zaterdag morgen veeeeeeel te vroeg in de morgen toen wij op moesten staan om onze vlucht te halen. We vlogen met Air Asia in een A320 van Jogjakarta naar Bali. Het vliegveld in Jogjakarta is klein en je had maar 4 terminals. De vlucht was prachtig en we hebben een prachtige actieve vulkaan gezien onderweg en de Bromo vulkaan zijn wij overgevlogen. (zie foto's).

Einde van deel I, deel II zal verder gaan op Bali.

Groetjes en tot gauw,

Jannes

2 reacties | reageer

Het leven in Jakarta.

Hallo allemaal,

Nu ik tijd over heb kan ik iets meer beschrijven over het leven in Jakarta.

Geschiedenis van Jakarta:

Jakarta (ook Djakarta, tot 1942 Batavia) is de hoofdstad en regeringszetel van de Republiek Indonesië. De stad ligt op de noordwestkust van het eiland Java.
Het officiële inwonersaantal van Jakarta bedraagt 8.961.860 (2006).
Het verstedelijkte gebied, waar Jakarta deel van uitmaakt heet Jabotabek en heeft ruim 23 miljoen inwoners. De stad heeft een lange geschiedenis, waarin ze onder verschillende namen bekend stond: Sunda Kelapa (397-1527), Jayakarta (1527-1619), Batavia (1619-1942) en Djakarta (1942-1972) en sinds 1972 de huidige naam. Sinds Indonesië in 1949 onafhankelijk werd, is Jakarta de hoofdstad van het land.

Jakarta heette oorspronkelijk Sunda Kelapa. De stad werd later door Fatahillah veroverd, die de stad de naam Jayakarta gaf (op 22 juni 1527, nog steeds de officiële stichtingsdatum van de stad),
Jan Pieterszoon Coen veroverde de stad op de bewoners en vernietigde deze. Op de resten liet hij het nieuwe fort en de nieuwe stad bouwen. Aanvankelijk wilde hij dit Nieuw-Hoorn noemen (naar zijn geboorteplaats Hoorn), maar de heren XVII, de hoogste bestuurders van de VOC, besloten anders.
Ze werd Batavia genoemd en bleef dit tot 1942, het jaar dat Nederlands-Indië bezet werd door Japanse troepen. Batavia werd toen vernoemd tot Djakarta.
Na de onafhankelijkheid van Indonesië werd Djakarta hoofdstad van het nieuwe land. In 1972 is de spelling van de stadsnaam veranderd in Jakarta.

Wel leuk om de weten dat de volgende bekende Nederlander bijvoorbeeld zijn geboren in Jakarta:
- Ben Bot (21 november 1937), Nederlands diplomaat en oud-minister van Buitenlandse Zaken.
- Ruud de Wolff (12 mei 1941), Nederlands muzikant en lid van The Blue Diamonds.
- Boudewijn de Groot (20 mei 1944), Nederlands zanger.
- Daniël Arends (15 oktober 1979), Nederlands cabaretier.
- Mia Audina Tjiptawan (22 augustus 1979), Nederlands/Indonesisch badmintonster.

Ons appartement:

Wij wonen in de wijk Jakarta Barat, wat vertaald Jakarta West heet. Verder kent Jakarta de wijken als Jakarta Noord, Oost, Zuid en wij wonen in West. Daarnaast heb je de duizend eilanden groep die zich ten Noorden van Jakarta bevinden.

Onze appartementen complex heet Seasons City. Het complex bestaat uit drie torens, namelijk Tower A, B
en C. Het complex bestaat uit een winkelcentrum van 6 verdiepingen hoog. In het winkelcentrum kun je van alles doen. Zo hebben wij een grote Carrefour supermarkt met twee etages, maar ook veel kledingwinkels, elektronica winkels, kapsalons, massagesalon, opticien, drogist, reisbureau, restaurants (stuk of 10), bakkerij, tattoo shop, een hele grote ballroom waar feesten gehouden kunnen worden, en een hoop parkeergarages.
Op de 6e verdieping bevindt zich het entertainment centrum. Hier vind je een compleet pretpark weer inclusief, mini achtbaan en reuzenrad. Daarnaast bevindt zich op deze etage nog een bioscoop met 5 zalen, en een reuze game hal. Op het dak van het winkelcentrum zeg maar, is een park aangelegd met een groot zwembad in het midden. Het zwembad bestaat uit een kinderbad, en drie grotere baden en een kleine Jacuzzi. Er loopt een pad slingerend om het zwembad heen waar ik en mijn huisgenoot Christopher Douma wel eens hardlopen.
Verder zie je in het parkje allemaal vijvers met vissen erin, omringt met mooie bloemen, palmbomen en andere prachtige planten. Aangezien het appartementen complex nog maar net een jaar in aanbouw is, is nog niet alles afgebouwd.

Zo zijn ze bijvoorbeeld nog bezig met het afbouwen van Tower C, en moet bijvoorbeeld de fitness zaal nog afgemaakt worden. Daarnaast is het nadeel dat wij nog steeds geen vaste internetverbinding hebben. Dus we moeten het nog maar even doen met ons dongeltje, maar internet kan sinds kort geregeld worden.
Ons appartement bevindt zich op de 32e verdieping. Wij kijken uit over de westkant van Jakarta. Beneden zie je het zwembad met park. Ons appartement bestaat uit drie slaapkamers, twee douches met wc, een keuken, eetkamer en woonkamer en een balkon. Ik slaap in de grootste slaapkamer met directe toegang naar mijn wc en douche ruimte. Daarnaast heeft mijn kamer een groot hoekraam, als ik in mijn bed lig met de gordijnen open, heb ik een prachtig uitzicht.
Christopher slaapt in de slaapkamer naast mij. Hij heeft ook een eigen douche en wc ruimte, maar moet de gang door om er te komen. Ik kan lui vanuit mijn bed de douche in rollen. Naast Chris bevindt zich de logeerkamer. Hier sliep eerst Brandon, maar deze jongenman heeft een baan aangeboden gekregen bij Ryanair en heeft Indonesië al weer verlaten. Het appartement voldoet ons goed, alleen is het erg druk in de omgeving waar wij zitten. Wil je rustiger wonen dan moet je net even buiten de stad gaan wonen waar onze andere klasgenoten wonen die voor Lion Airlines vliegen. Alleen is het wonen waar we nu zitten erg goedkoop. Na salaris verhoging, als wij gaan vliegen, gaan wij ook een mooi huis huren net buiten de stad.

Het verkeer in Jakarta:

Verder is het leven in Jakarta een avontuur op zich. Aangezien er gigantisch veel mensen wonen, moeten deze mensen zich ook verplaatsen. En dat doen ze doormiddel van de bekende vervoersmiddelen, maar zo zie je in Jakarta maar ook in andere delen van Indonesië andere vervoersmiddelen. Zo zie je hier de Tuktuk's.
De tuktuk (of toektoek) is een in Aziatische landen en met name in Thailand algemeen bekende vorm van openbaar vervoer. Het is een gemotoriseerde driewieler waarin een aantal passagiers kan worden vervoerd. Voor de aandrijving wordt meestal een tweetaktmotor gebruikt die een karakteristiek toek-toek-geluid voortbrengt. Daarmee is de naam meteen verklaard. Nou geloof me gerust dat wij dit verstaan onder oorverdovende knetter herrie! Er zijn veel varianten van, bijvoorbeeld de Bajaj of de Vespacar. In Jakarta komen de Bajaj tuk-tuk's voor. De plaats waar de passagiers zitten is overdekt. Tuktuk's hebben drie wielen: twee wielen achter en één voor. Hierdoor zijn ze zeer wendbaar in druk stadsverkeer. In sommige plaatsen worden de tuktuk's uitbundig versierd met krullen en kleurige ornamenten.

Verder heb je hier heel veel brommers. En het grappige aan de brommers hier is dat men er met meer dan twee personen soms op rondrijdt hier. Het maximum aantal personen wat ik hier heb rond zien rijden op een brommer was: 5 mensen. Als eerste zag ik een kleine jongen die achter het stuur stond, toen zag ik zijn vader die de brommer bestuurde, toen volgden nog twee kinderen en als laatste moeders. Ik geloofde mijn ogen niet toen ik deze familie op die brommer zag rondscheuren. Het viel mij mee dat de brommer van zijn plaats kwam toen de vader na stilstand gas gaf. Daarnaast zie je hier wel eens een brommer rijden met belading aan en om de brommer gebouwd ter breedte en hoogte van een vrachtwagen. Zo zag ik laatst een brommer rijden met allemaal kinderballonnen. Het waren er zoveel dat je de passagier die achterop zat niet meer kon vinden tussen de hoeveelheid ballonen. Voor degene die de film UP hebben gezien, ik zat al te wachten tot die brommer ging opstijgen.

Verder het verkeer in het algemeen is een chaos tot en met. De regel is dat je hier links rijdt en rechts inhaalt.
Er zit totaal geen logica in het verkeer hier, want iedereen rijdt kriskras door elkaar. Verder door de drukte is de maximale snelheid ongeveer 80-100 km/h, hoewel wij een turbo taxi hadden laatst die met 160 km/h over de tolweg scheurde. Verder is het rijden met motor voertuigen op de tolweg verboden. Jakarta kent de file.
Wanneer is er geen file in Jakarta, nooit want er is altijd file. Om de haverklap sta je vast. Is het door een vrachtwagen die met 10 km/h over de snelweg rijdt, dan wel door een hijskraan met een lekke band of door de chaos die het verkeer kent. Je hebt verkeerslichten in Jakarta, bij sommige kruispunten kijkt niemand daar naar en regelt iedereen het verkeer zelf. Wat je hier ook overigens wel eens ziet is dat er gewoon iemand midden op de kruispunt het verkeer staat te regelen als politie agent, terwijl het soms gewoon kinderen van de straat zijn. Die proberen dan op die manier een zakcentje bij te verdienen.

Het eten in Jakarta:

Het eten in Indonesië is echt fantastisch lekker. Je kunt hier heel gevarieerd eten, ook al komt mij soms de rijst mijn oren uit. Je kunt al heel goedkoop eten bij een klein restaurant, alleen moet je uitkijken dat het toilet niet je grootste vriend gaat worden. Het goedkoopste wat ik tot nu toe gegeten heb, is voor 1 euro. Toen had ik een bord met nasi, mie, wokgroente, loempia en gebakken eitje inclusief een kop thee en dat allemaal voor één euro. Je kunt het zo duur maken als je wil eigenlijk. Zo kun je hier ook naar een goeie Italiaan gaan met een lekker flesje rode wijn voor 45 euro per persoon. Eigenlijk kun je hier in de stad van alles krijgen. Zo heb je zelfs een Duits schnitzel restaurant en heb ik ook al poffertjes gegeten in Jakarta. Maar de Indonesische keuken is toch wel heel erg goed vind ik. Zo kun je hier allerlei lekkere gerechten eten. De Indonesische keuken gebruikt als hoofdgerecht meestal nasi, met daarnaast kip vlees vis of rundvlees. De Indonesische keuken staat bekend om de hoeveelheid verschillende kruiden. Indonesië bestaat uit ongeveer 17.000 eilanden waarvan er 6000 eilanden bewoond zijn. Veel eilanden kennen hun eigen recepten, die met specifieke kruiden worden bereid. Zo zijn de gerechten op Sumatra in het algemeen veel pittiger dan op Java. De gerechten van Oost-Java zijn doorgaans wat zoeter van smaak. Maar doordat het eten hier zo goedkoop is, eten wij elke dag buiten de deur. Alleen ontbijt en soms een lunch wordt samengesteld in onze keuken. Voor de rest is de keuken om naar te kijken bij ons.

Mijn volgende verhaal gaat over mijn twee weken rondreis door Indonesië. Op dit moment zijn wij al aan het vliegen op de Cessna 172 om ons brevet om te zetten. Dus ik loop nog een beetje achter met het bijhouden van mijn blog, maar dat gaat goed komen.

Tot gauw,

Jannes

0 reacties | reageer

Type Rating Training Groundschool 24 mei t/m 13 juni.

Selemat Malam,

Grondschool Type Rating Training Xian MA60:

We zijn in deze periode begonnen met onze Type Rating Training. Even een korte uitleg over de term Type Rating. Een piloot mag pas voor een Airline vliegen als hij een volledige opleiding heeft doorlopen op het specifieke toestel waarin hij gaat vliegen (Type Rating), ook al is hij in het bezit van de benodigde brevetten. De Type Rating Training bestaat uit de volgende onderdelen: Theoretische en Simulator sessies. Na de theoriesessies en na de simulatorsessies volgt een examen afgenomen door de overheid. Na de simulator sessies gaat het programma verder met het vliegen van circuits op het echte toestel zelf. Dit gedeelte wordt verzorgd door de Airline. Hierna volgt een Flight Safety, noodprocedures voor evacuatie, en een linetraining, ervaring op de routes van de betrokken maatschappij.

Wij zijn in deze periode begonnen aan de theoriesessies. Er werden in drie weken 18 vakken behandeld over de verschillende systemen van de XIAN MA60, het type vliegtuig wat ik straks vliegen ga. De 18 vakken bestonden uit: Aircraft General, Airconditioning and Pressurization, Hydraulic Pneumatic & Landing Gear, Flight Controls, Powerplant & Propeller, Ice & Rain protection, Fuel System, Fire & Overheat protection, Electric Power, Communication System, Flight Instruments, Navigation System, Autopilot System, Aircraft Performance, Weight & Balance, Aircraft Loading, Flight Safety en Flight Technique.

De eerste acht vakken werden in de eerste vier dagen gegeven door een onderhoudstechnicus van de maatschappij. Aangezien het een beste hoeveelheid leerstof was, werden we overladen met allerlei gegevens en informatie. Het is best een intensieve training die wel wat aandacht en energie vereist.
De daarop volgende vijf vakken werden in twee dagen gegeven door een Engineer van de maatschappij. De daarop volgende drie vakken werden gegeven door een Flight Operator Officer van de maatschappij. Een Flight Operator Officer zorgt voor de vluchtvoorbereiding van de vlucht en is ondermeer verantwoordelijk voor het juist beladen van het vliegtuig en bijvoorbeeld het aftanken van het vliegtuig. 
De les die daarop volgde, Flight Safety, werd gegeven door een man, die Senior Flight Attendant is op dit toestel. We hebben ontzettend gelachen om de beste man. Hij was ten eerste heel erg homo waardoor hij een heel vrouwelijk stemmetje had en ten tweede maakte om de haverklap een seksistische grap tussendoor. Daarnaast ging hij nog voordoen hoe er geëvacueerd moet worden na een emergency landing. Dus stond hij op een stoel te gillen met zijn piepstemmetje: "EMERGENCY, OPEN SEATBELTS, LEAVE EVERYTHING, EVACUATE. COME THIS WAY, MOVE, MOVE!! Dit was echt heel hilarisch om dat te zien. 
Het laatste vak: Flight Technique werd gegeven door de 2nd deputy chief pilot van de XIAN MA-60 vloot. Tijdens deze les werden de procedures doorgenomen van een hele vlucht.

Op 13 juni was het dan eindelijk zover. We hadden examen. En zoals bij elke examens neemt het natuurlijk een gezonde spanning met zich mee. We hebben de examens allemaal goed gemaakt. Of we ooit de uitslag krijgen is nog de vraag. Het komt soms voor dat je na je examens niks meer hoort en dan kun je er van uitgaan dat je geslaagd bent. Dit zal wel een Indonesische manier zijn om je duidelijk te maken dat je geslaagd bent. Maar ik heb het examen goed gemaakt, ik denk dat ik 1 fout heb van de 40 vragen. Dus ik mag weer trots zijn op mijzelf. De andere collega's hebben het ook allemaal goed gemaakt.

Het EK voetbal in Jakarta:

Aan het EK zal ik niet teveel aandacht besteden, aangezien het een gevoelig onderwerp is voor sommige lezers. We hebben uiteraard ook voetbal gekeken in Jakarta, wel op abnormale tijden, maar je moet er wat voor over hebben. Wedstrijden van 18:00 uur begonnen hier om 23:00 uur, en wedstrijden van 20:45 uur begonnen hier om 1:45 uur. Dus het was dus lekker nachtbraken hier in Jakarta voor ons. Ik moet zeggen dat ondanks de slechte prestaties de stemming er af en toe er gewoon nog lekker in zat. 
We hebben in Zuid Jakarta in een kroeg gekeken waar allemaal internationals kwamen die in Jakarta woonachtig waren. Er liepen heel wat Nederlanders rond en verder zag je Duitsers, Britten, Zweden, twee Portugezen, en best veel Denen. Verder kon je frikadel speciaal, bitterballen en broodjes kroket bestellen. Je kon ook buiten kijken tussen de palmbomen wat ook wel een mooi gezicht was. Het waren twee fantastische avonden daar. Zondag kijken we thuis aangezien de kans piepklein is dat we alsnog doorgaan.

Planning:

De planning voor de komende dagen is dat wij gaan vliegen in een Cessna 172, om ons brevet om te zetten in een Indonesisch CPL brevet. Normaal krijg je een gelijkstelling, maar die gelijkstelling is maar twee jaar geldig. En aangezien wij langer dan 2 jaar in Indonesie werken gaan (3 jaar), moeten wij gewoon weer een examen doen hier en krijgen we een Indonesisch brevet straks.
Hoelang dit allemaal gaat duren is onduidelijk. Dus heb ik nu lekker vakantie voor de komende weken. En daar heb ik heeeeeeeeel veel zin in en dat gaat bijzonder goed komen dit keer heb ik het idee. 

Verder nog wat gegevens over het type vliegtuig ik wat straks vliegen ga:

De MA60 van XIAN is een turboproppeller aangedreven vliegtuig, gemaakt door China's Xi'an Aircraft Industrial Corporation onder de China Aviation Industy Corporation (AVIC). De MA60 is een uitgerekte versie van de Xian Y7-200A, die geproduceerd werd op basis van het Antonov AN-24 framewerk. De MA60 heeft korte take-off en landing vermogen. Het vliegtuig kreeg haar typecertificaat van de Civil Aviation Administration van China in juni 2000.

General:

Length: 24.708 m
Height: 8.853 m
Span: 29.2 m

Seat capacity:56 seats (normaal 60, maar 56 is Merpati configuratie)

Powerplant:

Pratt & Whitney 127J
Free Turbine Turboprop
Max Take-off power 2750 Schaft Hp
4x Propeller blades Hamilton Sundstrand

Weight:

Max. Take-off Weight: 21.800 kg
Max. Landing Weight: 21.200 kg
Max Payload: 5.500 kg

Cargo:

Front Cargo allow: 650 kg
Rear Cargo allow: 550 kg

Performance:

Max. Cruising speed: 240 kts
Max. Operating Altitude: 25.000 ft
Short Take-off and Landing Performance

Fuel:

Total Capacity: 4030 kg (5320 liters)
Max Endurance: 6.83 hrs

Het eerste vliegtuig werd geleverd aan Sichuan Airlines in augustus 2000. De MA60 is type wat nog niet gecertificeerd is door de Federal Aviation Administration. Sinds oktober 2006, heeft XIAN meer dan 90x MA60 orders ontvangen. De fabriek had 23 MA60's geleverd door het einde van 2006 en de verwachte levering bedraagt nog 165 eenheden tot 2016. Merpati Nusantara Airlines vliegt er op dit moment met 12 van dit type toestel rond in Indonesië. Ze hebben er totaal 14 stuks, 1 wordt gebruikt als wissel onderhoudtrofee, en de andere staat aan de grond omdat ze piloten tekort hebben.

Dit was het weer voor zover. Bedankt voor het blijven lezen en op naar het volgende verhaal weer.

Sampai Jumpa Lagi,

Jannes  

6 reacties | reageer

Volgende pagina »